Over ons

De kernactiviteit van Histori Bersama is het over en weer vertalen van Nederlandse en Indonesische publicaties. Met als doel om aan de hand van deze vertalingen te reflecteren op het koloniale verleden. Naast de enorme afstand tussen beide landen, merken wij dat met name de taal barrière een breder begrip in de weg staat. Als het Nederlandse publiek kennis kan nemen van de manier waarop Indonesische journalisten en historici over het koloniale verleden schrijven, dan leidt dat ongetwijfeld tot nieuwe inzichten. Maar andersom kan het voor Indonesiërs ook belangrijk zijn om op de hoogte te zijn van de verschillende ideeën en sentimenten die in Nederland nog steeds leven als het gaat om de koloniale geschiedenis. Als bronnen van informatie ondersteunen de vertalingen ook historisch onderzoek en individuele processen van waarheidsvinding. Ons vertrekpunt is nadrukkelijk dekoloniaal. Dat wil zeggen dat wij een koloniale bezetting, en alles wat daarbij hoort, als een ernstige mensenrechtenschending beschouwen.

Desalniettemin kunnen de vertalingen als zodanig uiteraard wél koloniale gedachten en ideeën bevatten, inclusief pijnlijk taalgebruik. Het is daarom belangrijk om te beseffen dat de artikelen in de meeste gevallen elders zijn gepubliceerd. In die zin creëren we geen eigen content. Om die reden accepteren wij geen artikelen die nog niet elders zijn gepubliceerd. We zijn geen regulier publicatieplatform. Hetzelfde geldt voor artikelen die alleen in het Nederlands of alleen in het Indonesisch te lezen zijn. (We plaatsen soms wel Engelse artikelen aangezien deze taal als ‘brug’ fungeert tussen het Nederlands en Indonesisch.) Nogmaals, onze kernactiviteit is het verzamelen van vertalingen om de taalbarrière te doorbreken. Het doel van Histori Bersama is om inzicht te verschaffen in de verscheidenheid aan ideeën, hoe pijnlijk en incorrect sommige ook zijn. De visies en meningen op deze website behoren dan ook toe aan de oorspronkelijke auteurs en vertegenwoordigen niet noodzakelijk de mening van het team achter Histori Bersama.

Histori Bersama werd officieel opgericht op 20 september, 2016 in Rotterdam.

Marjolein van Pagee, Founder

“Een oud portret van mijn opa in uniform was voor mij de aanleiding voor een zoektocht naar zijn ervaringen tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog. Ik kwam erachter dat hij tussen 1947 en 1949 bij de Mariniers in Surabaya zat. Dat ene portret zette mij er toe om het foto- en interviewproject ‘Kembang Kuning – Gele Bloem’ te starten. Sinds 2010 interviewde ik meer dan vijftig Nederlandse en Indonesische veteranen en ooggetuigen.

Door mijn vele reizen naar Oost-Java kwam ik in aanraking met een heel ander historisch perspectief. Voor de Indonesiërs is de onafhankelijkheidsoorlog de geboorte van de eenheidsstaat. Maar in Nederland zijn de zogenoemde ‘politionele acties’ een pijnlijk hoofdstuk dat men maar niet onder ogen wil zien. Inclusief de 350 jaar die daaraan voorafging. 

Hoe kwam Histori Bersama tot stand? Eigenlijk heel eenvoudig: Samen met mijn Indonesische contacten vertaalden wij zo nu en dan artikelen die we vervolgens deelden op social media. Wij deden dit vanuit de motivatie om elkaar meer inzicht te geven over wat er gedacht werd aan de andere kant van de wereld. Door de vele ‘likes’ en commentaren kwamen we erachter dat er in beide landen interesse is om meer te weten te komen over elkaars denkbeelden. Niet lang daarna kwam ik op het idee om de vertalingen te bundelen en samen te brengen op een website. Het is een gegeven dat de Nederlandse taal op wereldschaal relatief weinig gesproken wordt, dit zorgt ervoor dat ons land met veel mensenrechtenschendingen is weggekomen. In onderzoeken naar koloniale misstanden is het vaak “de slager keurt zijn eigen vlees.” Indonesië is een van de weinige landen in de wereld die de taal van de kolonisator niet heeft overgenomen. Met als gevolg dat Nederlandse discussies over wat er in Indonesië is gebeurd tot op de dag van vandaag vaak Nederlandse onderonsjes blijven. Er is weinig confrontatie. Met het doorbreken van de taal barrière wil ik de stolp van Nederland halen. Het kan louterend werken om perspectieven, met name van de volkeren die de koloniale bezetting hebben ondergaan, tot je te nemen en daarmee aan de slag te gaan en zo het denken te hervormen.”

Marjolein is fotograaf, historicus, publicist en volgde een master Koloniale en Wereldgeschiedenis aan de Universiteit Leiden.

Het bestuur

Fitria Jelyta, Voorzitter

“Op mijn achtste emigreerde mijn ouders met mij en mijn zusjes naar Nederland. Mijn vader werkte voor een grote Nederlandse organisatie en besloot om hier te blijven zodat zijn kinderen een Westerse opleiding konden genieten, wat in zijn ogen altijd beter was dan een Indonesische opleiding. Hoewel hij misschien geen ongelijk had, heb ik me altijd verbaasd over de blik die de meeste Indonesiërs hebben op het Westen, en met name Nederland. De algemene bevinding was dat het Westen beter zou zijn dan Indonesië, omdat de mensen beschaafder zouden zijn en welvarender. Dit merkte ik aan de onderdanigheid die sommige Indonesische mensen bijna automatisch toonden tegenover iemand uit het Westen, of iemand die net wat meer te besteden had. Dit heeft me altijd gefascineerd.

Deze fascinatie nam alleen maar toe op de middelbare school, toen ik ontdekte dat de koloniale geschiedenis op een hele andere wijze werd verteld dan de lessen die ik in Indonesië kreeg. Wat mij vooral opviel, is hoe weinig er over de Indonesische bevolking staat geschreven in de Nederlandse geschiedenisboeken. De oorspronkelijke bevolking van het land dat Nederland besloot zijn kolonie te noemen, uit te buiten en tegen elkaar uit te spelen voor eigen gewin. En toen ik mijn geschiedenisleraar verontwaardigd aankeek na zijn nonchalante houding over het leed van het Indonesische volk onder Nederland als koloniale bezetter, haalde hij zijn schouders op. Dat gevoel van ontzet en verbazing, dat ik keer op keer ervaar hoe meer ik leer over deze complexe en gelaagde geschiedenis, heb ik uiteindelijk omgezet in ambities om het verhaal van Indonesië te vertellen zoals het is. Deze ambities uit ik in mijn werk als journalist, en nu ook hier als voorzitter van Histori Bersama. Opdat we meer verhalen kunnen vertellen van de (Indonesische) mensen die geen ruimte krijgen hun verhaal te doen. Opdat we meer over onszelf te weten komen door op het verleden te reflecteren. En opdat we beter worden door ervan te leren.”

Fitria is freelance journalist en studeerde Communicatie- en Informatiewetenschappen aan de Tilburg University

Asri Prasadani, Secretaris

“Ik ben geboren en getogen in Nederland en als dochter van Indonesische ouders ben ik mij altijd erg bewust geweest van mijn Indonesische identiteit. Bijvoorbeeld door de taal: ik ben mijn ouders dan ook erg dankbaar dat zij altijd Indonesisch met mij spraken, want taal is een van de belangrijkste sleutels om een cultuur te begrijpen. Naast de taal, hebben mijn ouders mij ook een historisch en politiek bewustzijn meegegeven. Vanaf het begin van mijn schoolcarrière was ik me dan ook erg bewust van hoe Indonesië tijdens de geschiedenis lessen aan bod kwam. Het jaartal 1949 i.p.v. 1945 als begin van de onafhankelijkheid viel mij dan bijvoorbeeld direct op. In de verhouding tussen een gekoloniseerd land en kolonisator is het daarom nóg belangrijker om beide kanten van het verhaal te horen – en kritisch naar elkaar te luisteren – want één bron is nooit voldoende of volledig juist.”

Asri is afgestudeerd als religiewetenschapper en schrijft momenteel haar masterscriptie voor Religie & Beleid en Geestelijke Verzorging aan de Vrije Universiteit in Amsterdam

 

Armando Ello, Penningmeester

“Via mijn moeder heb ik een grote familie in Indonesië, pas later werd ik mij bewust van de Indische tak via vaders kant. Ik ben zelf zonder kennis van geschiedenis opgegroeid, dus het is niet verwonderlijk dat ik nauwelijks weet heb van mijn eigen familieachtergrond. Met mijn fotocamera ben ik vanaf 2002 op zoek gegaan naar de geschiedenis en fotografeer ik Nederlandse ‘indo’s’, dus mensen met roots in de voormalige kolonie of Indonesië. In 2015 bracht ik het boek ‘Twijfelindo’ uit en momenteel ben ik wereldwijd bezig met het vastleggen van Indische mensen en hun verhalen. Meer dan ooit vind ik het belangrijk dat de geschiedschrijving vanuit meerdere kanten wordt belicht. Marjolein van Pagee kwam bij mij op de radar toen ik hoorde over haar fotografie-project ‘Kembang Kuning Gele Bloem’, dat ging over haar opa die als dienstplichtig marinier naar Nederland-Indië gestuurd werd. Ik vond dat een interessante serie omdat ik zelf ook bezig ben met projecten die gaan over bewustwording over mijn Indische/Indonesische roots en die van anderen.”

Armando is filmmaker en fotograaf en initiatiefnemer van het foto- en interviewproject ‘HoezoIndo